1اگه بدانی می حال زاره ، تی کون تومان کنی دکفی به صارا.

اگر از حال زارم خبر داشته باشی ، شلوارت را درمی آوری و سر به صحرا میگذاری.

2اسب ِ ره خاش فوکونه ، سگ ِ ره واش.

جلوی اسب استخوان می ریزد ، جلوی سگ علف.

هر کاری که میکند اشتباه ، و از روی نادانیست.

3از لاغری ماهی خوشک غازیان ِ مانه.

از بس که لاغر است ، شبیه ماهی خشک غازیان است.

ز دولتی بج سوررفم آب خوره.

به لطف برنج ، علف هرزهم سیراب میشود.

5از حاج حاجی ام کرایه خانه فیگیره.

از روی خساست از چلچله هاهم کرایه می گیرد.

6از او تومان بکندانه.

از آن پاچه ور مالیده هاست.

7ا پیله گی آدم ، لاره تورب ِ مانه .

آدم به این گُندگی همچون ترُب بی بو و خاصیت است.

بدرد هیچ کاری نمی خورد.

8از عسل شیرین تر تریاک موفته .

تریاک مفت از عسل شیرین تر است.

9از گول چی بیدئیم تا از گولابش بیدینیم .

از گل چه خیری دیده ایم تا از گلابش ببینیم.

10اگه تو شنبه ای من چهارشنبه یم.

اگر تو زرنگی من از تو زرنگ ترم.

۱۱»آب مرا نشه سیا کلاچه سیفیده کودن.

کلاغ سیاه را با آب نمی توان سفید کرد؛ ننگ با رنگ پاک نمیشود.

۱۲»آخوند موفته بیده ، کرا خو ساکودانی رم سرکیتاب واکونه.

آخوند مفت پیدا کرده، دارد طالع توله سگ هایش را هم میبیند.

۱۳آدم خودا گیر دکفه، گدا گیر دنکفه.

گیر غضب و بی مهری خدا بیفت دون همتی آدم گدا صفت نیفت.

۱۴آدم خر ببه ، گیرفتار خر نبه.

آدم خودش خر بشه بهتره تا که گرفتار خر بشه.

۱۵آدم به گبه ، حیوان به لافند.

آدم حرف سرش میشود ، حیوان فقط طناب و افسار.

۱۶آدم خو دسه شال کونه ویجا گرمه نوکونه .

آدم دست یخ کرده اش را در ک..... شغال گرم نمیکند.

از نو کیسه توقع نداشته باش.

۱۷آدم دیل وا وسعت بداره.

با ریسک خطر و بیم هلاک بایستی مصمم کار شد. دل آدم باید بزرگ باشه.

۱۸آدمه قسمته سیمرغ نتانه بردن.

قسمتی که ترا نیافریدند ـ گر سعی کنی میسرت نیست