شاده شاهراه روستاهای دیگر

رشـتَ مـیـان، آدمَ دیـل بـازَ بِـه               آدمَ عقل و فـکـر هچـین تـازَه بـِه
وقـتـی کـی بـاران بـَزَنـه هـوایَ               یا بیشنـوی تـو چـی­چـی­نـی نـوایَ
وقتی کی محـصـول آوَره آغـوزدار              یا وقتـی شی ماهـی­فـروشـی بـازار
خـیـال کـونی بـهشتَ جا ایسایی               آهان برار، بهشـتِ رشـت،خـودایـی
اَنَـه خـیـابـانـانَ قـوربـان بـشم               من رشتی­ام، چی واستی تهران بشم؟
وقتی کی پا نهم بـه سبـزه­مـیدان               اینـگار مـی دیـل پر کشه تا آسمان
بنفشه گول اویَ فوجـه یـه عـالـم              شیونَ تـنـدیـسِ و اشـک و مـاتـم
آخ چی بگم مـن از بـاغ موحـتشم              کـودکـی روزان بـو و خـنـده و غـم
کـولاه فـرنـگی می پایَ شول کونه              نوستالـژیَ هچین می شین گول کونه
الّاکـولـنـگ زنه بدجوری چشمک               آلبالو خوشک، سیبیشکا، آلو، پشمک
اوستادسرا نـامَ تـو بیشـنوستـی؟              تو هیچ دانی معروفه اون چی واستی؟
مـیـرزاکـوچـی خانَ قدیمی خانه               هـنـوز نَـهَ اوسـتـادسـرا مـیـانـه
تـرافـیـکَ زیـادَ کـود اون، ولـی                صـفــا داره بـدجـوری دانـاعـلـی
چـومـارسـرا وسـط نَـهَ مـقـبره                مـردوم اونَ قـبـول داریـد یـکسره
پیر و میان سال و جوان و بـیـکار                پنـج شنبه شب میلّت اَییدی گولسار
تا نصف شب اوشَن هـویَ دور زنید               هـیزار جور اسباب از دوکانان هینید
ولی هچین وقتی کی شید به بولوار               اَشَنَ سـورعـت فَـرِسِـه بـه هـیـزار
آقا خطرناکه! یه وقـت کورس نـنی              ایبـار زنـی مردومَ شل پـل کـونـی
موطـهری و بـیخـودی چـرخ زِئِن              یـه عـالـمـی آدم و مـاشـین دِئِـن
ساغریسـازان کــی مَـرَ یـاد اَیـه              یخ در بهشت بدجوری می دیل خوایه
شریـعتـی، مـنظریه، پـیـرسـرا                بـیـسـُتـون و مـعـلـم و آفـخــرا
تختی و مـعلولیـن و سـام و رازی             لاکانـی و رشـتـیـان و یـخسـازی
پورد عراق و سعـدی و صـفّـاری                 نـمـاد شـهر رشت، امـی شـهرداری
اَشَـن هـمـه آخـرِ زیـبـایـیـه                  مـنـم کـی ده کـم بـوردم قـافـیـه
اگـر فـَدیـد مَـرَ پـیله بهـشـتَ                 عومراً اگر به جاش فدم می رشـــتَ
وای وای وای وای بیده­ای چی بُبو؟               پـگـاهِ شـهـرِ رشــــت مَرَ یادَ شو
خـوایَم بَـگَم من از تیم امی شهر                هو تیمی کی ایـسابـو جـدولِ قـعـر
ولـی یـهو پگـاه بوکـوده کولاک                حـذفـی میـان پگاه بوکود گردَ خاک
بمو بوجور تـا فینال حذفـی اون                 ولی امـان! امـان از فیـدراسیـیـون
ولـی پگـاهـیان شومـان بدانید                 همـه اَیـیـد استـادیـوم بـخـوانید:
           « فریاد هر گیلانی»                                       « پگاه تو قهرمانی»
بگم ایتا جومله و حسـن ختـام                  دورود بر رشـــتی و رشت، ده تومام

شعر از : بابک نجفی